διατροφή παιδιών

Oι γονείς, είτε υπάρχει μεταξύ τους γάμος και συμβιώνουν, είτε βρίσκονται σε διάσταση, είτε έχει εκδοθεί διαζύγιο, έχουν κοινή και ανάλογη με τις δυνάμεις τους υποχρέωση για την διατροφή των ανήλικων τέκνων (παιδιών) τους, ακόμη και εάν αυτά έχουν περιουσία, της οποίας όμως τα εισοδήματα ή το προϊόν της εργασίας τους ή άλλα τυχόν εισοδήματά τους δεν αρκούν για τη διατροφή τους.

Εξάλλου, εν όψει των διατάξεων των άρθρων 1475, 1476, 1479 και 1484 του Α.Κ., αντίστοιχη κοινή υποχρέωση διατροφής των εκτός γάμου γεννηθέντων ανήλικων τέκνων (παιδιών) έχουν, υπό τους αυτούς όρους, η μητέρα τους καθώς και ο άνδρας που εκουσίως ή δικαστικώς (κατόπιν αγωγής αναγνώρισης πατρότητας) αναγνωρίστηκε ως φυσικός πατέρας. Σε όλες τις ως άνω περιπτώσεις το μέτρο της διατροφής των ανήλικων τέκνων (παιδιών) προσδιορίζεται με βάση τις ανάγκες των παιδιών, όπως αυτές προκύπτουν από τις συνθήκες ζωής τους και περιλαμβάνει τα αναγκαία για τη συντήρηση και εν γένει εκπαίδευση τους έξοδα. Ως συνθήκες ζωής νοούνται οι συγκεκριμένοι όροι διαβιώσεως, που ποικίλουν ανάλογα με την ηλικία, τον τόπο κατοικίας, την ανάγκη επιτηρήσεως και εκπαιδεύσεως και την κατάσταση της υγείας των παιδιών, σε συνδυασμό με την περιουσιακή κατάσταση του πατέρα και της μητέρας. Για να καθοριστεί το ποσό της δικαιούμενης διατροφής αξιολογούνται κατ’ αρχήν τα εισοδήματα των γονέων από οποιαδήποτε πηγή και στη συνέχεια προσδιορίζονται οι ανάγκες των τέκνων, καθοριστικό δε στοιχείο είναι οι συνθήκες της ζωής των ανηλίκων τέκνων, δηλαδή οι όροι διαβιώσεως τους, χωρίς όμως να ικανοποιούνται και παράλογες αξιώσεις.

Εξάλλου, η κατά τα άνω υποχρέωση των γονέων προς διατροφή των ανήλικων παιδιών τους, βαρύνει αυτούς, κατά το άρθρο 1489 εδ. 2 ΑΚ, ανάλογα με τις δυνάμεις τους. Ο εναγόμενος, συνεπώς, γονέας, προς καταβολή ολόκληρου του ποσού της διατροφής, μπορεί να επικαλεστεί κατ’ ένσταση, ότι και ο άλλος γονέας έχει την οικονομική δυνατότητα, σε σχέση με τη δική του και σε συνδυασμό με τις λοιπές υποχρεώσεις του, να καλύψει μέρος της ανάλογης διατροφής των ανήλικων παιδιών τους, οπότε, με την απόδειξη της ένστασης αυτής, περιορίζεται η υποχρέωση του εναγόμενου γονέα κατά το ποσό που αντιστοιχεί στην οικονομική δυνατότητα και στη βάση αυτής υποχρέωση συνεισφοράς του άλλου γονέα. Αλλά σε περίπτωση μη υποβολής της σχετικής αυτής ένστασης, δεν δύναται το δικαστήριο να ερευνήσει αυτεπαγγέλτως την οικονομική δυνατότητα του άλλου γονέα και να κανονίσει, ανάλογα με τις δυνάμεις τού κάθε γονέα, το σε βάρος του εναγομένου ποσό της διατροφής των ανήλικων τέκνων.

Η αποτιμητή σε χρήμα προσωπική εργασία εκείνου που έχει την επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων (παιδιών), όταν αυτή συνδέεται με την επιμέλεια (παρασκευή φαγητού, καθαρισμός ενδυμάτων κλπ) συνυπολογίζεται για τον καθορισμό της διατροφής τους και για τη συνεισφορά του γονεά σε αυτή.