επιμέλεια παιδιών

Η γονική μέριμνα, η οποία περιλαμβάνει την επιμέλεια  παιδιού, την  διοίκηση  της  περιουσίας  του  και την  εκπροσώπησή του  σε κάθε  υπόθεση ή  δικαιοπραξία ή  δίκη,  ασκείται από τους γονείς του. Είναι  δε έννοια  ευρύτερη της  επιμέλειας, η οποία περιλαμβάνει κάθε θέμα το οποίο  σχετίζεται με την  ανατροφή, την επίβλεψη, την μόρφωση  και την  εκπαίδευση  του παιδιού, την εν γένει ανάπτυξη της σωματικής,  πνευματικής και ψυχικής προσωπικότητάς του, καθώς και τον προσδιορισμό του τόπου διαμονής του.

Στην περίπτωση διακοπής όμως της συζυγικής συμβιώσεως (διαζύγιο ή διάσταση), όταν δηλαδή ανατρέπονται πλέον οι συνθήκες της ζωής της οικογένειας και καταργείται  ο συζυ-γικός  οίκος, δημιουργείται  χωριστή εγκατάσταση του καθενός από τους γονείς και ανακύ-πτει θέμα διαμονής των ανηλίκων τέκνων πλησίον του πατέρα ή της  μητέρας τους, η ρύθμιση  της επιμέλειας αυτών γίνεται από το δικαστήριο. Όταν η επιμέλεια ανατεθεί σε έναν από τους γονείς, αυτός έχει αρμοδιότητα να αποφασίζει για τα τρέχοντα και καθημε-ρινά θέματα που σχετίζονται με την επιμέλεια των τέκνων.

Ως κατευθυντήρια γραμμή και βασικό κριτήριο για  την ανάθεση της επιμέλειας του παιδιού ή των παιδιών στον  ένα από  τους  γονείς τους, στην  περίπτωση διαφωνίας των γονέων και της προσφυγής τους στο δικαστήριο, αλλά και πυρήνας για τον προσδιορισμό της  ασκήσεως αυτής, είναι το αληθινό συμφέρον του τέκνου, σωματικό, υλικό, πνευματικό, ψυχικό και γενικά κάθε είδους συμφέρον, που αποσκοπεί στην ανάπτυξη του ανηλίκου σε μια ανεξάρτητη και υπεύθυνη προσωπικότητα.

Για την εξειδίκευση της αόριστης αυτής νομικής έννοιας δεν παρέχονται από το νομοθέτη εκ των προτέρων σταθερά προσδιοριστικά στοιχεία, πέραν από το επιβαλλόμενο στο δικαστή καθήκον να σεβαστεί την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μη κάνει διακρίσεις εξαιτίας του φύλου, της κοινωνικής προέλευσης ή της περιουσιακής  οικονομικής  κατάστασής τους.  Στην δικαστική συνεπώς κρίση καταλείπεται ευρύ πεδίο ώστε, αφού ληφθούν υπόψη, όλες  οι σχέσεις  και οι  περιστάσεις, να καταλήξει σε ρύθμιση τέτοια, που να εξυπηρετείται  καλύτερα το συμφέρον του ανηλίκου τέκνου.

   Κρίσιμα προς τούτο στοιχεία είναι, μεταξύ άλλων, η καταλληλότητά του ή των γονέων για την ανάληψη του έργου της διαπαιδαγωγήσεως και της περιθάλψεως του ανηλίκου τέκνου, και οι έως τότε δεσμοί του τέκνου με τους γονείς και αδελφούς του, καθώς και η σταθερό-τητα των συνθηκών ανάπτυξης των τέκνων χωρίς εναλλαγές στις συνθήκες διαβίωσης, εκτός αν συντρέχει ειδικός λόγος. Για το σκοπό τούτο λαμβάνεται υπόψη η προσωπικότη-τα, η πνευματική ανάπτυξη, η παιδαγωγική καταλληλότητα προσαρμογής τους στις απαιτή-σεις της σύγχρονης κοινωνίας μέσα στα πλαίσια της λογικής και ορθολογικής αντιμετώπι-σης των θεμάτων των νέων και συνεκτιμώνται οι συνθήκες κατοικίας και η οικονομική κατάσταση τούτων.

   Αυτά δε ισχύουν ανεξάρτητα από την υπαιτιότητα των γονέων ως προς το διαζύγιο ή τον λόγο που ήρθαν σε διάσταση, εκτός αν η συμπεριφορά του υπαιτίου έχει επιδράσει και στην άσκηση της γονικής μέριμνας επιμέλειας, ώστε να ανακύπτει αντίθεση στο συμφέρον του τέκνου, λόγω της έκτασης και της βαρύτητας της συμπεριφοράς του αυτής δηλωτικής της δομής του χαρακτήρα του και της εν γένει προσωπικότητας του, έτσι ώστε και έναντι του τέκνου να αναμένεται η τήρηση απ’ αυτόν της ίδιας συμπεριφοράς.